Özgeçmiş

Nisan 1985 Trabzon/Maçka doğumlu. İstanbul’da yaşıyor. Türk Dili ve Edebiyatı eğitimi aldı. Hâlen editörlük ve metin yazarlığı yapmaktadır.

Hece, Mahalle Mektebi, Hacı Şair, Dergâh, Buzdokuz, Moero gibi dergilerde şiir, görsel-şiir ve şiir üzerine yazılar yayınladı. Arkadaşlarıyla Davud’un İnsanları e-dergisini çıkarttı.

İlk şiir kitabı “Otomatların Marşı” Hece Yayınları etiketiyle Haziran 2016’da yayımlandı

ARKADAŞ ÜLKESİ

Arkadaşlara kızmıyorum artık
beklerken bir şeyleri mahvedip yoruluyorum
saçlarımda maviler göz göz
kem ve büzüşük akıllarıyla Arkadaşlar
neye üzüleceğini söylüyorlar

“Arkadaşlık formülü” soğuyor
bir fikri bir gölgesi oluyor
beklerken geçiyor yaztatili
Arkadaşların izi kalıyor karnegünleri gibi.

Perdede bir ülke oynuyor, bir ülke
Arkadaşlardan vatandaşları var
gözlerde kirliliğin izleri ve camdan boncuklar
düzelttikçe aynada kendimi, çatlayıp çatlayıp
dilime batıyorlar.

Boğazımda seçilmiş ölülerin isimleri
kimliği mezarlık ağlayıcısı olan
havale geçiyor başka Arkadaşlar üzüntülerini
kitapları açıyorsun henüz titreşen sözcükleri
üzüntünü kısıp telefon ekranını öpüyorsun
post-âşıkların öptüğü gibi sevgililer piksel piksel
rehberindeki Arkadaşları kopyalıyor uzaklarda bir üstakıl
seni Arkadaşından kopyalıyor, Arkadaşın üstakıl.

Uzaklar çalıyor ülkede telefonu açan olmuyor telefon batıcı
bültenler buyuruyor Arkadaşlarınızı batısına yatırın topraklarınızın
telefonların pilini çıkarıp yönünü arıyoruz
bizi böyle öldürecekler 1010101010111.
mezarlardan kimlikler seçime gidiyor bizi Arkadaşımıza göre
dil puanı düşürülmüş, artık daha iyi anlayabiliriz ne söylendiğini.
her fotoğrafa seksen Arkadaş düşüyor
gölgelerden çıkıp boğazımıza sarılıyor
ölürken kim daha iyi poz verecek?

Postarkadaşlar mahcup olmaz
hiç yoktur kitabın bir yerinde utanca benzer kelime
açılanhesap başına bir cinayet önerisi düşüyor
birden önemli kişi oluyoruz bütün üç harfli teşkilatlar peşimizde
ülke zaten perişan Arkadaşların dijital heveslerinden
kimi kıracaksın, herkes haklı, bir sözcük bir kod, “biz size döneriz”
oysa
havadan sudan konuşarak da kısabilirdik Arkadaşlarımızın sesini.
yetmedi engelledik kendimizi.


Nergihan Yeşilyurt

Born in April 1985 in Trabzon/Maçka. Studied Turkish Language and Literature. Currently working as an editor and copywriter. Published her poetry, visual-poetry and writings on poetry in magazines such as Hece, Mahalle Mektebi, Hacı Şair, Dergâh, Buzdokuz, and Moero. Also published alongside with her friends an e-magazine called Davud’un İnsanları – People of David. Her first poetry collection entitled “Otomatların Marşı – The March of Vending Machines” was published in 2016 by Hece Publishing House.

A Friend’s Country

1.

I don’t resent my Friends anymore
while waiting for something, I ruin things and get exhausted
blue colors on my hair are eye-spotted
Friends with their evil and crinkly mind
tell you for what you are to be troubled about

“The friendship formula” gets cold
it has got one idea and one shade
the summerholiday passes by while in wait
The traces of your Friends remain like the reportcardays.

There is a country playing on the screen, a country
they have got citizens from Friends
the traces of the dirtiness in their eyes and glass beads
as I tidy up myself in the mirror, by cracking
they tore my tongue

2.

The names of the selected dead in my throat
with their identity being the graveyard crier
other Friends transfer their sadness
you open up the books, still shivering words
by turning down your grief you kiss the screen of the telephone
lovers are just pixel by pixel the way post-lovers kiss
a mastermind in a far-away place copies your Friends in your directory.
He copies you from your Friends. Your Friend is a mastermind.

Farther afield in the country rings, nobody takes the phone, the phone is western
bulletins command. Lay down your Friends in the west of your lands
by taking out the battery of telephones we search for the direction
they are going to kill us like this 1010101010111.
identities from the graves go for electing us according to our Friends
language scores are decreased, now we better understand what is said.
every photograph covers eighty Friends
coming out of the shades they jump down our throat
who is going to pose better while dying?

3.

Postfriends would not be shy
there is not such a word resembling shame in any part of the book
a murder offering per openedaccount
suddenly we become an important persona and all three letter organizations are after us
the country is still in miserable because of our Friends’ digital whims
who would you offend, everyone is right, one word one code, “we will call you back”
however
we could have turned the voice of our Friends down by chitchatting.
it was insufficient, we blocked ourselves.